Tijdens mijn jeugdjaren stond bij ons thuis altijd de radio aan. De televisie bleef uit. Niet omdat we dat onzin vonden of omdat we toen nog dachten dat de televisie ervan zou slijten, maar gewoon omdat er niets op te zien was. Enkel het testbeeld was te zien. De radio was dus een belangrijk onderdeel van het huishouden. Zo was mijn vader fervent luisteraar van nieuws- en sportprogramma’s en mijn moeder was meer van de muziek en de daarbij horende spelletjes, inclusief het slappe gelul. Mijn moeder zocht meer het entertainment op en luisterde graag naar radioprogramma’s op Hilversum 3, zoals bijvoorbeeld ’50 pop of een Envelop’ met de in mijn ogen ontzettend irritante DJ Tom Mulder, de ‘Arbeidsvitaminen’ en natuurlijk ‘Candle Light’ op maandagavond.
Met Jan van Veen.
Op zondag was de radio in handen van mijn vader. Dan stond de radio voornamelijk aan voor de voetbalwedstrijden en zodra de stem van Frits van Turenhout aan het einde van de dag klonk, wist je dat de zondag ook weer voorbij was. Of, het was niet voor niets zondag, stond de radio aan voor een kerkdienst. Mijn vader wisselde dat af met het draaien van elpees, klassieke of elpees van cabaretiers zoals Fons Jansen, Wim Sonneveld en Wim Kan. Althans, dat is wat mij nog het meest kan herinneren. Waar ik nog hele warme herinneringen aan heb, speelde zich af in mijn vroegste jeugdjaren. Dan klommen wij kinderen op zondagmorgen bij onze ouders op bed en zongen we mee met Nederlandstalige liedjes, afgespeeld vanaf de cassetterecorder die mijn ouders hadden aangeschaft. Dan zongen we om het hardst mee met liedjes zoals ‘Mien waar is mijn feestneus’ of ‘Ik ben Gerrit (en ik steel als de raven, ben een boef, in de ogen der braven’).
Liedjes uit ver achter ons liggende tijden.
Nog niet zo lang geleden kon ik deze liedjes nog zingen met een oud-collega, maar sinds hij met pensioen is wordt de spoeling van collega’s die dit soort ouwe meuk nog kennen, steeds dunner. Nu is het niet zo dat ik daar chagrijnig van zal worden, integendeel, door de verjonging om mij heen blijf ik op de hoogte van wat tegenwoordig leuk is om naar te luisteren.
K3 is populair bij onze kleindochters.
En bij hun vader. Daar vond ik wel wat van want zo heb ik hem niet opgevoed. Deze commerciële hapklare brokken heb ik altijd weg willen houden bij mijn kinderen, net zoals fastfoodketens. Als er gesnackt moest worden dan kwam dat uit de spetterpan van de plaatselijke snackbar. Zo zie ik het ook in de muziek. Van mij mochten ze alleen naar het goede, Nederlandse lied luisteren, zoals bijvoorbeeld van Bram Vermeulen, Stef Bos, Maarten van Roozendaal, Bram Vermeulen of, voor de leuk, liedjes van Dorus en Wim Sonneveld. Maar achteraf ben ik wel milder geworden daarin, vooral omdat ik zie hoe leuk mijn zoon zijn dochters het vinden als papa lekker met ze meedoet.
Misschien ben ik daarin wel te kort geschoten bij de mannen.
Gelukkig bestaat het leven uit vallen en opstaan en sta ik er nu anders in dan toen, vandaag precies 32 jaar geleden, ik vader werd. Overigens een functie waar ik niet echt les in gehad had, kon hooguit putten uit de ervaringen die ik zelf had tijdens mijn opvoeding.
Streng maar rechtvaardig.
Ik ben mijn ouders nog steeds ontzettend dankbaar dat ze mij de liefde voor de radio gegeven hebben. Tot op de dag van vandaag geniet ik daar nog steeds van en staat bij ons overdag de radio aan. Nu moet ik er wel eerlijkheidshalve bij zeggen dat we ook steeds vaker muziek streamen. Want steeds vaker moeten ze in elk radioprogramma de ‘Waan van de Dag’ tussen de muziek door bespreken. Dat snapte ik vroeger wel maar tegenwoordig niet meer, vooral omdat bijna iedereen het nieuws gewoon elke minuut van de dag op zijn of haar telefoon kan volgen. Het hoeft echt niet steeds herhaald worden dat bijvoorbeeld enkele politieke partijtjes in hun wanhoop naar macht, een zogenaamd ‘monsterverbond’ gesloten hebben. Een kansloze missie en daarom luisteren we steeds vaker naar de muziek van een streamingdienst.
Zonder dat gelul en gezemel.
Daarbij leven we in een tijdperk dat je radioprogramma’s kunt luisteren wanneer je wil. Net als televisieprogramma’s. Ik luister daarom steeds minder lineair naar radio, maar op tijdstippen wanneer het wel uitkomt. Bijvoorbeeld tijdens de ritjes naar en van mijn werk. Zo luister ik onder andere graag naar ‘Spraakmakers’, ‘Sven op 1’, ‘De Rode Draad’ en ‘dr. Kelder & Co’ op Radio 1 en op Radio 2 naar ‘Spijkers met Koppen’. Maar sinds enkele jaren ben ik ook fan geworden van het programma waar mijn moeder ook altijd graag naar luisterde:
‘Adres onbekend!’
Het radioprogramma waarin men op zoek gaat naar mensen die uit zicht zijn geraakt. Mensen die voor iemand iets betekend hebben of gewoon uit het oog geraakte vriendschappen van lang geleden. Of oude liefdes, verbroken relaties of nooit vergeten relaties.
Want oude liefde roest niet.
Dat heb ik en de dame hier in huis zelf mogen ervaren en wij zijn dan ook het levende bewijs dat dit spreekwoord klopt. Misschien is dat wel de reden dat we allebei graag luisteren naar dit programma en helemaal in de gloria zijn wanneer ze weer een, vaak onmogelijke, zoektocht positief beëindigd hebben. Zoals bijvoorbeeld die twee jongens die op een vliegveld in Amerika een man reanimeerde die onwel was geworden. Helaas zonder resultaat, maar ze begrepen later dat het een Nederlander was en nu zochten ze familie.
De spreekwoordelijke naald werd gevonden, ze kwamen in contact met de weduwe van de man.
En zo zijn er elke week verhalen die alle kanten op kunnen gaan, verhalen die mensen weer bij elkaar brengen en mensen met elkaar verbinden. Verbinding, waar wij allemaal zo naar verlangen, vooral in deze steeds meer verhardende maatschappij waar de verdraagzaamheid meer en meer naar de achtergrond aan het verdwijnen is. En die verharding is misschien wel de reden dat dit al 55 jaar bestaande radioprogramma moet verdwijnen.
Wat mij betreft is de politiek in dit verhaal, onder invloed van populistische prietpraat, compleet het spoor bijster en sluit ik af met de leader van Adres Onbekend, gezongen door Stef Bos:
‘Ik zoek een spoor van jou, ik zoek een teken van leven. Ben je de weg kwijt of ben je ergens gebleven. Ben je dichtbij, ben je gegaan naar de overkant. Ik zoek een spoor van jou in een onbekend land. Adres onbekend’
