“Get a life!” Kunstenaar en beveiliger Daniël Stuttje over muziek, kunst en veerkracht
Oldambt – “Buiten mijn familie om zijn Herman Brood en de Stones gewoon belangrijk.” Op 11 juli 1962, om precies 15.03 uur, stonden de Rolling Stones voor het eerst in hun originele bezetting op een podium in Londen. Op exact datzelfde moment werd in Winschoten een jongen geboren: Daniël. En die lotsbestemming is sindsdien nooit meer van hem losgekomen. “Vrienden van mij die zeggen: jij bént de Rolling Stone”. En als je zijn ‘hok’ binnenstapt, snap je meteen waarom. Daniël omarmt zich met alles wat hij liefheeft. Van schilderijen en rockiconen tot een dierbaar gedicht van zijn kleinkinderen; hier woont rock-‘n-roll.
Van koken naar festivals
Daniël groeit op als een gelukkige jongen in Winschoten, met veel buiten spelen en bootjes varen. Hij wil eerst kok worden, haalt zijn papieren, maar voelt al snel dat dit niet bij hem past. Via wat omzwervingen belandt hij in de beveiliging en daar valt alles op z’n plek.
Lowlands. Pinkpop. Zwarte Cross. Dance Event. Hij is erbij. Terwijl duizenden mensen losgaan op muziek, heeft Daniël zijn ogen op de menigte. “Als er iemand met een mes begint te zwaaien, dan heb je zo’n mooi spreek sleuteltje: op zoveel graden staat iemand te zwaaien met een stok en dan hoor je terug: begrepen, ik zie het al!.” Tussen orde en chaos voelt hij zich thuis genietend van het muziek in zijn oren.
En dan ontmoet hij, op jonge leeftijd, zijn grote held: Herman Brood. Dit keer niet als fan, maar als mens. Vanaf dat moment vind je ze samen backstage, in radiostudio’s, op plekken waar muziekgeschiedenis wordt geschreven en ze raken bevriend. Als Daniël over Herman praat, zie je het in zijn ogen glinsteren. “Als je dan met Herman naar Pinkpop gaat en je staat daar achterop de tribune en je ziet dat heel de Pinkpop uit z’n dak gaan als hij wordt aangekondigd, ja dat dan sta je zelf ook met kippenvel.” Maar Herman bleef altijd zichzelf. Met Herman reist Daniël ook naar plekken waar de rauwe achterkant van het leven zichtbaar wordt. Junkies op stations, meisjes van veertien die zichzelf verkopen voor een shotje dope. “Eigenlijk begint dat mij te irriteren en wil ik van alles doen. Maar je kan eigenlijk niks doen.”
Lotsbestemming
Daniëls verjaardag, 11 juli, is niet alleen verbonden met het eerste optreden van de Rolling Stones. Sinds 2001 draagt die datum ook een ander gewicht: het is de dag waarop Herman Brood uit het leven stapte. “Dan valt even dat gordijn voor je ogen,” zegt Daniël. “Het doet mij wel wat, want als ik zie wat wij allemaal beleefd hebben, daar kan ik wel een boek over schrijven.” Zijn verjaardag voelt sindsdien dubbel; Dankbaar dat hij Herman mocht meemaken. Dat hij hem niet alleen als icoon kende, maar ook als mens. Verdrietig dat hij er nu niet meer is. Net als de Rolling Stones praat Daniël vol lof over Herman: “Die jongens zijn puur natuur en wat je daar op het podium ziet, dat is gewoon puur natuur. En dat was met Herman ook.” Die echtheid probeert hij nu te vangen in zijn schilderijen. Hij werkt intuïtief en zet eerst zijn handtekening “Ik zet eerst mijn handtekening, valt hij ondersteboven, dan weet ik in elk geval hoe die weer moet staan.” en dan ontstaat er iets “Dan denk ik wat zie ik daarin? Oh ja, daar zie ik een zeilbootje of weet ik veel wat. Het is allemaal verschillend.”
Opnieuw leren ademen
En dan slaat het leven een andere toon aan. Daniël wordt ernstig ziek, inmiddels al drie keer de diagnose “met de bekende k”. Hij verliest een nier, zijn prostaat, krijgt een long-cva. Zijn ademhaling verandert en zijn energie ook. Hij stopt met roken, uit noodzaak, en probeert zijn weg te vinden in een nieuw normaal. Maar bitter hoor je hem niet. “Is de operatie gelukt? Ja. Alles weg gekregen? Ja. Dan ga ik ervan uit dat dat zo is.” Daardoor heeft Daniël weinig geduld met mensen die hun leven uitstellen. “soms, dan zie ik mensen en dan denk ik; get a life! Het leven gaat al zo snel. Waarom leef je niet?” Hij gelooft in muziek hard draaien. In schilderen zonder plan. In koffie drinken. In lachen. In trouw blijven aan wie je bent ook als dat rommelig, luid of ongepolijst is. Misschien is dat wel de rode draad in zijn leven: authenticiteit boven alles en een snufje rock-‘n-roll in je bloed.
