Mijn Valentijn en ik zijn het niet altijd met elkaar eens. Dan is er een geschil van mening. Dan gaat zij bijvoorbeeld rechtsaf en ik linksaf. Of net andersom, dat hangt ervan af wie het eerste begonnen is. Nu is dat niet iets waar ik of zij zich ongerust over maakt, hoor, integendeel. Wanneer de discussie oneindig lijkt, zal deze uiteindelijk zichzelf oplossen tot een niemendalletje, tot een ‘waar maak ik mij eigenlijk druk over.’ Tot het later bij een nieuw meningsverschil ineens weer de kop opsteekt en als troef in de nieuwe discussie opgevoerd kan worden.
Zij heeft meestal die troef in handen.
Dat is namelijk de kracht van vrouwen. Die onthouden alles en dat is voor de man soms om moedeloos van te worden. Het lijkt wel of ze Artificial Intelligence getraind zijn, dat ze een interne harde schijf hebben waar ze gewoon alles op opnemen. Ze kunnen daarna onbeperkt de gevoerde discussies terugluisteren, kunnen ze alles wat je gezegd hebt filteren en vervolgens ijzersterk in de schoenen komen te staan wanneer er een nieuw conflict zich gaat ontwikkelen.
Zo’n conflict kan zomaar ineens ontstaan, zo ineens uit het niets.
Bijvoorbeeld over een wc-bril die nog omhoog staat of nooit omhoog gestaan heeft (met alle gevolgen van dien). Of wanneer schoenen niet netjes uitgedaan zijn, maar uitgeschopt en vervolgens op de andere, keurig opgestelde schoenen liggen. Of wanneer er tijdens het handenwassen de vloer ook zeiknat (overdreven!) geworden is. Of wanneer het lege plastic zakje van de zakdoekjes op het aanrecht is blijven liggen en niet in de prullenbak voor plastic gegooid is. Of wanneer er een vlek zit op een die morgen schoon (!) aangetrokken poloshirt terwijl de middag nog moet beginnen. Of wanneer het gereedschap wat nodig was voor een klusje al dagenlang op het aanrecht ligt en niet teruggelegd is op de plek waar het zou moeten liggen, in de schuur.
Deze voorbeelden heb ik van een vriend.
De gemiddelde man, ik kan natuurlijk niet voor elke man spreken, weet dat vrouwen ijzersterk zijn in het onthouden van, in hun ogen, voorgaande ontwikkelingen en daarom heeft de gemiddelde man ook een manier ontwikkelt waardoor dit soort gedoetjes snel platgeslagen kunnen worden. Daar is de gemiddelde man namelijk ontzettend goed in;
Zwijgen!
Puur uit eigenbelang én persoonlijke bescherming, onder de noemer van ‘Want alles wat je zegt kan tegen je gebruikt worden.’ Die wijsheid is handig, want een vrouw kan zomaar ineens toeslaan, op hetzelfde moment of op een totaal onverwacht moment. Als ik voor mijzelf mag spreken ben ik zo’n zwijger en ik snap dat dat enorm irritant is voor Mijn Valentijn. Zij kan ook zwijgen, maar houdt dat nooit lang vol en komt dan over de brug met een compromis of, zoals Trump het zeggen zou, met een goede deal. Nu is het niet zo dat ik mij daardoor direct het mannetje vind, dat ik de Alfa ben en daar dan ook eens lekker misbruik van ga maken. Integendeel, ik werk er hard aan om ook eerder de strijdbijl te begraven en tot een compromis te komen.
Voor haar, mijn mooie Valentijn, maar ook voor mezelf.
Want gedoetjes in het leven kunnen mij enorm chagrijnig maken en als ik chagrijnig ben, heb ik heel veel moeite met het uitvoeren van mijn hobby, het schrijven. Als die gedoetjes tussen mij en mijn Valentijn de boel op stelten zetten, dan verlies ik elk creatief vermogen om nog een letter op papier te krijgen en duik ik het liefst mijn bed in. Dat lijkt op mijn kop in het zand steken en dat is het ook. Want het lost niets op, hooguit een uitgerust hoofd die zich wel kan resetten en het snel weer bij gaat leggen met het andere heethoofd. Nu zul je misschien denken dat ik dan op mijn tenen moet gaan lopen om de vrede hier in huis te bewaren, maar niets is minder waar.
Mijn Valentijn en ik kunnen heel vaak géén meningsverschil hebben!
Ik vermoed dat dit soort gedoetjes niet alleen bij ons voorkomt, hoor. Ik ben er daarom wel relaxed onder want het is heel menselijk om soms even in storing te zitten met je partner. Zolang het maar binnen de perken blijft, dus de strijd wel aangaan, maar nooit met fysiek geweld! En ook niet met verbaal geweld!
Want woorden doen er wél toe.
In dat geval is zwijgen misschien wel de beste oplossing. Om tijdens dat zwijgen tot bezinning te komen. Tijd om bij jezelf te rade te gaan of de relatie wel gelijkwaardig is, of jij en je Valentijn niet in een scheve verhouding zitten.
En dan bedoel ik niet de Groningse uitdrukking ‘Schaif stoat laif’!
Natuurlijk is het pad der liefde een weg met kuilen en obstakels. Daar kan niemand omheen. Zelfs het perfecte plaatje kan gemanipuleerd zijn, dus vertrouw niet alles wat je ziet. Hiervan zijn vele voorbeelden te vinden op de socials waar heel wat filters gebruikt worden om de schone schijn op te houden. Voor de buitenkant. Maar helaas is vastgesteld dat het meeste gewelddadige incidenten achter de voordeuren plaatsvinden. Dus er is méér geweld in huiselijke kring dan buiten op straat zoals sommige populistische politici ons doen geloven.
Dat is niet best!
Maar goed, mijn Valentijn en ik hebben dus wel eens een meningsverschil of irritaties naar elkaar toe, maar dat hoort er gewoon bij. De perfecte relatie bestaat niet, de eerlijke relatie wel. Mijn ouders (65 jaar getrouwd!) zeiden altijd tegen ons dat het leven bestaat uit geven en nemen. Beiden voegden dan de volgende zin er nog aan toe: ‘En meer geven dan nemen!’ En zo is het natuurlijk. Het hoeft niet groot, het zijn vaak de kleine dingen die het doen; een spontane knuffel, een kopje koffie met een paaseitje (die ze verstopt heeft in huis zodat ik ze niet allemaal opvreet), haar lievelingsgerecht koken (stamppot), mijn lievelingsbroek de volgende dag weer schoon in de kast leggen, de wekker iets vroeger zetten om de hond voor haar uit te laten of mij dat bakkie chips gunnen in mijn vrije weekend.
Of schrijven dat zij niet alleen op Valentijnsdag mijn Valentijn is maar het hele jaar!
