WVV MO13 kampioen na winst op medekoploper VAKO MO13

Onder uitstekende weersomstandigheden floot scheidsrechter Ab om half elf voor het begin van de wedstrijd. WVV schoot uit de startblokken en nam direct het initiatief. Met verzorgd combinatievoetbal en goed opgebouwde aanvallen zette de thuisploeg VAKO onder druk. Al na vijf minuten viel de verdiende openingstreffer. Een perfect afgemeten voorzet van Eva werd door Noa fraai binnen geschoten: 1-0.

Na de voorsprong vergat WVV echter afstand te nemen. Diverse kansen bleven onbenut, mede dankzij uitstekend keeperswerk aan de kant van VAKO. Verdedigend stond de thuisploeg lange tijd als een huis. Fayen en Emma hielden de gevaarlijke buitenspelers van de bezoekers uitstekend onder controle en gaven nauwelijks ruimte weg.

In de laatste tien minuten voor rust werd het positioneel wat rommeliger bij WVV. VAKO profiteerde direct van die fase en wist uit de eerste grote kans de gelijkmaker te produceren. Met de stand van 1-1 werd vervolgens de rust bereikt. Ondanks de tegentreffer overheerste het gevoel dat er meer mogelijk was, mits de ploeg de strijdlust zou blijven tonen.

Na de rust liet WVV zien waarom het bovenaan stond. De rood-zwarte formatie kwam scherp uit de kleedkamer en vocht voor iedere meter. Het overwicht werd al snel zichtbaar op het scorebord. Kris nam twee treffers voor haar rekening en Angelique bekroonde een sterke aanval met een bekeken doelpunt. Binnen twintig minuten na rust stond er een comfortabele 4-1 voorsprong op het bord.

Vanaf dat moment groeide het besef langs de lijn dat het kampioenschap binnen handbereik was. De champagne werd alvast klaargezet, terwijl spelers, trainers en supporters wachtten op het verlossende eindsignaal.

Na exact zestig minuten floot scheidsrechter Ab voor het einde van de wedstrijd. De armen gingen de lucht in, spelers vielen elkaar in de armen en het kampioenschap was een feit. VAKO toonde zich een sportieve tegenstander en feliciteerde de nieuwe kampioen direct na afloop.

De feestvreugde verplaatste zich vervolgens naar de kantine. Gehuld in fraaie kampioensshirts en voorzien van stijlvolle zonnebrillen werden de meiden ontvangen met een luid applaus van ouders, familieleden en supporters. Onder het genot van patat en drinken werd een prachtig seizoen afgesloten.

Een seizoen waarin deze groep niet alleen liet zien goed te kunnen voetballen, maar ook uitblonk in teamspirit, inzet en plezier.

En zoals Theo Reitsma ooit zei over de Europese kampioenen van 1988, zo kan het ook over deze kampioensploeg worden gezegd:

“Dit is een goed stel hoor!”