Na ons dagje Kopenhagen kwam daags erna bij mij het besef dat we niet een ritje met de auto over The Bridge hadden gemaakt, de beroemde brug uit de Netflix serie die in werkelijkheid de Sontbrug heet. Aan de andere kant maak ik mij er ook geen zorgen over want het staat inmiddels wel vast dat we volgend jaar weer die kant op willen gaan waardoor deze wens alsnog uitgevoerd zal worden.
Dat wensenlijstje wordt met de dag groter op mijn ouwe dag.
De volgende dag stond weer in het teken van fietsen. Deze keer stond de haven van Rødby op het programma, de haven waar wij met de boot vanuit Puttgarden aankwamen. We wilden nu wel eens zien hoe ze daar de boot op- en af reden want dat ging wel even anders dan hoe we dat op Terschelling en in Harlingen deden. Achteraf was het fastfood versus slowfood, persoonlijk ben ik meer van het laatste want dan geniet je er ook van. Over die bootreis die slechts 45 minuten duurde gesproken, een retourtje met de auto kostte ons 226 euro. Dus heen en terug in totaal anderhalf uur vaarplezier. Een reis naar Terschelling duurt een kleine twee uur en een retourtje Terschelling met de auto kost om en nabij de 270 euro.
Voor 50 euro meer víer uur vaarplezier.
Daarbij plaats ik altijd de kanttekening dat je tweehonderd euro kan besparen door de auto in Harlingen te laten staan á 9 euro per dag, waarna je op het eiland een optimale fietsbeleving kan ervaren! En over fietsen gesproken, we gingen dus weer fietsen, een kleine 30 kilometer langs de kust. De dagen ervoor gingen we, gezien vanuit onze standplaats Naesby-strand wat onderaan het eiland Lølland ligt, linksom of recht omhoog. Nu gingen we rechtsom. Onderweg zagen we als we naar rechts keken de Oostzee en als we naar links keken van die typische Deense huisjes, waaronder een hele romantische Pipo wagen van waaruit je een fantastisch uitzicht over zee zou hebben.
Maar ja, wij waren al gehuisvest.
Vlak voor Rødby-haven zagen we dat ze ook aan deze kant van het water bezig waren met de voorbereidingen voor de Fehmarnbelt tunnel. Deze tunnel naar Puttgarden moet rond 2030 klaar zijn en daarna rij je in tien minuten van Duitsland naar Denemarken en kan de kapitein met pensioen.
Maar voorlopig varen ze nog!
Dat zagen wij al vanaf het fietspad in de verte, hoe de schepen van Scandlines tegen elkaar in aan het varen waren, elk half uur en 24/7 door. Na een goed uurtje fietsen kwamen we aan in de haven en zochten we de loopbrug op waarvan wij een mooi uitzicht hadden op de aanlegplaats van de boot, die er net aankwam. We hadden ook uitzicht op het terrein zelf waar al het verkeer wat de boot op moest, stond opgesteld. Niet veel later zagen we van alles van de boot afrijden via twee bruggen; vrachtwagens in alle soorten en maten, campers, auto’s met en zonder caravans, motoren en fietsers. Allemaal onderweg voor werk, vakantie of om gewoon weer thuis te komen.
Vooral dat thuiskomen blijft altijd iets bijzonders.
Nadat de boot leeg was, en geloof me, dat ging razendsnel, begon de wachtende stoet te rijden om aan boord te gaan en niet lang daarna vertrok de boot weer, onderweg voor werk, vakantie of om gewoon weer naar huis te gaan, net zo repeterend als de getijden van de zee. Wij gingen nog niet naar huis want we wilden nog even het lokale kerkhof bezoeken. Want volgens mijn vader moest daar een Terschellinger liggen, ooit het leven gelaten op zee en daarna in Denemarken begraven. Wij vonden geen grafsteen maar na contact met Frans, een kenner én een liefhebber van de Terschellinger historie, kwamen we erachter dat het graf wél in Denemarken ligt maar dan wel 350 kilometer noordelijker, namelijk bij het kerkje van Lyngvig in West-Jutland, aan de westkust. Frans stuurde mij het verhaal over deze Terschellinger en toen snapte ik mijn vader ook dat hij dit verhaal onthouden heeft, het verhaal van een held;
Jan Haan.
Het Nederlandse stoomschip De Nicolaas voer in januari 1920 vanuit Gotenburg naar Amsterdam, maar liep ter hoogte van het Deense Ringkøbing op een mijn. De 18 koppige bemanning, waaronder de 26 jarige vader van drie kinderen, Jan Haan, roeiden in twee reddingboten naar de Deense kust maar een van de boten sloeg om en zeven man kwamen daarbij om. En nu komt het, Jan Haan roeide de andere boot veilig door de stevige branding en eenmaal aan wal stuurde hij zijn maten naar de vuurtoren om hulp te halen. Hij bleef bij de boot om de wacht te houden. Toen ze met hulp terugkwamen bij de boot, was Jan overleden, van uitputting en de ijzige kou.
Mijn wensenlijst breidt zich uit: volgend jaar een bezoek brengen aan het graf van Jan Haan!
We fietsten weer verder, nu vanaf de haven naar het dorp Rødby, om ergens wat te drinken op een terrasje. Maar de spoeling was dun, zo dun dat we op een gegeven moment zelfs dachten door een spookstadje te rijden vanwege de leegstand, totdat er om de hoek een supermarkt opdoemde.
Maar geen terrasje, dus dan maar weer door naar huis.
Toen we weer op het fietspad zaten langs het strand was het inmiddels vijf uur en bedacht ik dat we maar eens uit eten moesten, omdat onze vakantie er alweer bijna opzat. Op de heenweg waren we er al langs gefietst, een houten strandtent waar je op de eerste verdieping kon eten met uitzicht op strand en zee, Strandg˚arden. Vraag was alleen of er honden mee mochten maar toen we binnenkwamen wisten we het antwoord al: Lobke werd direct omarmd, geknuffeld en er werd zelfs een kleedje voor haar neergelegd.
Daardoor viel de schnitzel met doperwten en gebakken krieltjes goed in de smaak.
Dat was een eenvoudige afsluiting van onze vakantie, in een land waar de eenvoud, rust en ruimte nog te vinden is. Die zaterdag vertrokken we ’s morgens rond negen uur en tegen vier uur waren we weer thuis, uitgerust, voldaan en het was ook weer fijn om thuis te zijn.
Zo hoort het ook.
(Volgende week nog één aflevering: Muis over de grens, een terugblik.)
