Na 44 jaar neemt Engel Modderman afscheid: wat laat hij achter voor het Oldambt?
Winschoten – Hoe neem je afscheid van een gebied waar bijna je hele leven, je politieke strijd en duizenden ontmoetingen met inwoners liggen? Voor Engel Modderman is die vraag actueler dan ooit. Na in totaal 44 jaar raadslidmaatschap nam het politieke boegbeeld van de VCP afscheid van de gemeenteraad van Oldambt. OldambtNu volgde hem tijdens die bijzondere laatste dagen en sprak met hem over zijn verleden, zijn vertrek naar Servië en vooral over wat hij achterlaat.
Woensdag 9 september was geen gewone raadsavond in Halte Democratie in Winschoten. Voor Engel Modderman was het zijn laatste vergadering als raadslid. Een politieke loopbaan die in 1980 begon in de toenmalige gemeente Midwolda en hem via Scheemda uiteindelijk naar de gemeenteraad van Oldambt bracht, kwam ten einde. Burgemeester Cora-Yfke Sikkema reikte hem die avond namens de gemeente de Oldambtster erepenning uit voor zijn uitzonderlijk lange bestuurlijke en maatschappelijke inzet.
Fel politicus
Engel stond in al die jaren niet alleen bekend als communist en soms fel politicus. Misschien nog wel belangrijker was zijn reputatie als iemand bij wie inwoners konden aankloppen wanneer ze vastliepen. Opkomen voor de ‘gewone man’ liep als een rode draad door zijn politieke leven. Ook de VCP omschreef hem bij zijn afscheid als iemand die klaarstond met raad en daad wanneer mensen het moeilijk hadden.
Maar waarom neemt iemand die zo verweven is met het Oldambt niet alleen afscheid van de politiek, maar straks ook van het gebied zelf?
Emigreren naar Servië
Samen met zijn vrouw Greetje wil Engel naar Servië emigreren. Hij vertelde eerder dat hij zich steeds minder thuis voelt in Nederland. Het gebrek aan solidariteit en de manier waarop mensen volgens hem steeds vaker met elkaar omgaan, spelen daarin een rol. In Servië vond hij juist rust, natuur, gemoedelijkheid en een gevoel van thuiskomen.
En precies daar begint ons gesprek.
Verslaggever Armijn Meijer woont zelf sinds enkele jaren met veel plezier in Blauwestad. Waar Engel na een leven in deze regio besluit te vertrekken, ziet Armijn juist steeds meer redenen om hier te blijven: de ruimte, de schoonheid van het landschap, ondernemers die doorpakken, vrijwilligers, verenigingen en mensen die zich inzetten voor hun omgeving.
Twee mensen die naar hetzelfde Oldambt kijken, maar op dit moment een totaal andere richting kiezen.
Hoe kan dat?
We vragen Engel waar hij trots op is. Wat hij gaat missen. Waarom solidariteit voor hem zoveel meer is dan een politiek woord. En misschien nog belangrijker: wat kunnen inwoners die hier wél blijven van hem meenemen?
Lokale kennis en ervaring
Want na 44 jaar verdwijnt er niet alleen een raadslid uit de raadzaal. Er verdwijnt ook een enorme hoeveelheid lokale kennis en ervaring. De vraag is wie de handschoen oppakt. Niet noodzakelijk in de politiek, maar gewoon in de straat, bij een vereniging, als ondernemer, vrijwilliger of buurman.
Tijdens het gesprek doet Armijn zelf ook nog een bijzondere duit in het zakje. Hij neemt een bijna vijftig jaar oude brief mee, ontstaan na een ontmoeting van zijn ouders in het voormalige Joegoslavië. Wat daarin in 1977 over zijn eigen toekomst werd geschreven, krijgt tegenover een communist die naar Servië vertrekt ineens een wel heel bijzondere betekenis.
Cameraman Peter Drent speelde een belangrijke rol in deze reportage. Niet alleen achter de camera, maar ook in de manier waarop het verhaal visueel is opgebouwd en later is gemonteerd. Samen met Armijn vormde hij het team dat het afscheid, het persoonlijke gesprek en de sfeer rond Engel zo eerlijk en respectvol mogelijk wilde vastleggen.
