Opinie en verhaal

Column: Littekens om te voorkomen    

- advertentie -

Naast al die technische vernuftigheden die ons het leven steeds makkelijker en aangenamer maken zoals bijvoorbeeld de robotgrasmaaier waar ik vorige week over schreef, zien we dat die techniek ook heel veel wordt gebruikt in de zorg. Vroeger werd je nog helemaal opengesneden om iets te repareren of te verwijderen, maar tegenwoordig gaat dat helemaal anders. Zo heb ik in 1991 een herniaoperatie moeten ondergaan waarna ik vervolgens de rest van mijn leven met een litteken rondloop, een litteken die een paar centimeter boven de rand van mijn bekken nog steeds te zien is.

Vaak verward met een zogenaamd ‘mannendecolleté’.

- advertentie -

Geen leuke plek voor een litteken, maar ik was wel van die ellendige hernia af. Tegenwoordig is de schade minimaal, dankzij moderne technieken. Nu ik er hier zo over schrijf, denk ik dat mijn moeder ook niet blij geweest moest zijn met het litteken waar ze mee rond moest lopen vanaf januari 1964. Toen betrof het geen hernia-operatie, maar een van de mooiste momenten die een moeder (en vader natuurlijk) in haar leven mee mag maken, namelijk de geboorte van een kind. Aangezien dat kind dwars lag, werd ze op een Keizerlijke manier bevrijd van de dwarsligger en was ze de rest van haar leven getekend door een verticaal litteken op haar buik van om en nabij de vijftien centimeter. Als we met het gezin naar het zwembad gingen en ik zag dat litteken, ontstond er toch een soort schuldgevoel bij me. Maar als we het in gezelschap erover hadden riep mijn moeder altijd en zo vrolijk als ze kon zijn: “Hij was bij geboorte een dwarsligger en dat is hij altijd gebleven!”

Waarmee mijn schuldgevoel ruim baan maakte voor een trots gevoel!

Die vergevorderde techniek die men tegenwoordig gebruikt in de zorg heeft natuurlijk ook te maken met de wetenschap die zich in al haar vormen steeds meer is gaan uitbreiden. Zo worden we al jaren gewezen op welke ziektes je kan krijgen van roken en wordt het voor de vele rokers die er nog zijn, steeds moeilijker gemaakt om een sigaret of shagje op te steken. Zo werden de rokers die na jaren openlijk binnen gerookt te hebben, steeds meer de gebouwen uitgejaagd. Dat was nog uit de tijd dat er discussies ontstonden over wie de asbakken leegde en schoonmaakte, want een stinkende asbak was zelfs voor een verstokte roker een gruwel. Voordat de roker helemaal uit de gebouwen gejaagd werd, kon je eerst nog gebruik maken van een rookruimte in het gebouw. Dat heb ik als ex-roker ook nog meegemaakt, toen ik nog in Den Haag werkte. Maar soms stonden we ook gewoon buiten voor de deur te roken, zodat we niet in dat stinkhok hoefden te staan. Op mijn werkplek was dat achter een pilaar, net naast de voordeur van het pand. Zo stond collega Kees ook een keer achter die pilaar, rond de tijd dat het kantoorpersoneel naar huis ging. Huismeester Jan ging ook naar huis en na mij een prettige avond gewenst te hebben liep hij naar buiten, passeerde de pilaar en zag daar ineens Kees staan.

Rokend.

Als Huismeester ben je natuurlijk ook van de regels en roken mocht alleen in de rookkamer: “Kees, je mag hier niet roken!” zei hij, terwijl hij Kees passeerde. Kees, toen al een bijna pensionado, werd er niet warm of koud van en antwoordde: “Ja Jan, dat weet ik.” En na een flinke trek van zijn shagje: “Maar ik doe het stiekem!” Nu hield Jan even de pas in en zei, enigszins weifelend en iets van zijn stuk gebracht:

“Maar dat mag ook niet!”

Waarmee maar weer bevestigd werd dat rokers meer humor hebben dan niet-rokers, althans, dat heb ik als roker altijd gedacht. Gelukkig heeft de wetenschap mij inmiddels van deze idiote theorie verlost en kunnen we erom hard lachen om die theorie, ook toen ik gestopt was met roken.

Maar het hardst lachen de tabaksfabrikanten.

- advertentie -

Zij mogen nog steeds ongestraft doorgaan met hun praktijken. Het duurder maken van tabak door de politiek was natuurlijk wel een dingetje voor ze want sommige rokers hielden het nu wel voor gezien, maar ook daar bedachten ze weer een alternatief voor: de vape, een elektrisch apparaatje die vloeistof verhit waarna de je damp inademen kan. Het verkooppraatje was dat dit veel gezonder was dan tabak, maar dat is makkelijk praten want de wetenschap kan nog niet exact de vinger erop leggen wat vapen op de lange termijn doet bij de gebruikers.

Welke kanker je krijgt van het roken van tabak is allang bekend.

Laatst hoorde ik cabaretier Peter Pannekoek in mijn favoriete televisieprogramma, ‘Dit was het Nieuws’, zich ontzettend opwinden over het gebruik van vapes onder jongeren. Een feit waar overigens niets grappigs aan is, vooral omdat we steeds meer weten wat de gevolgen zijn van dat vapen: verslaving aan nicotine, concentratieverlies, stemmingsstoornissen, verhoging van bloeddruk, hoesten, benauwdheid, acute longproblemen en het verhoogt het risico op hart- en vaatziekten. Steeds vaker hoor je dat jongeren in het ziekenhuis belanden met dit soort klachten, terwijl bij de tabaksroker over het algemeen chronische ziektes zo rond het 40ste levensjaar begint te openbaren. De cabaretier vroeg zich in de uitzending af waarom ouders niet in opstand komen tegen dit alternatief voor roken, zoals ze bijvoorbeeld ook in opstand komen wanneer volwassenen zich verlustigen aan kinderen.

Een hele terechte vraag!

Het lijkt wel alsof we in een tijd leven dat we niet meer weten hoe we onze kinderen moeten beschermen. Of men weet het beter dan de wetenschap, ook zoiets wat steeds vaker de kop opsteekt. Maar niet alleen de ouders moeten zich achter de oren krabben. Er ligt een nog grotere taak voor de politiek. Want als ze echt wat willen doen aan de stijgende zorgkosten zouden ze de handel van alle tabaksfabrikanten moeten gaan verbieden en het verdiende (bloed) geld bij de aandeelhouders van deze tabaksfabrikanten terug moeten eisen. Al die miljoenen, wellicht miljarden, zou je kunnen investeren in de wereldvrede zodat we de jeugd niet meer naar het front hoeven te sturen, een discussie die de laatste jaren weer opsteekt vanwege alle brandhaarden om ons heen. Ver weg, maar steeds dichterbij, zoals we van de week in de Zembla-documentaire konden zien.

Dat zou een hele hoop littekens schelen!

- advertentie - 

Dit kan u ook interesseren

Back to top button