Column: Gemak dient de mens
In het hedendaagse sta ik steeds vaker perplext over wat techniek ons allemaal gegeven heeft. En vast nog gaat geven. Want als het nog niet verzonnen is, dan wordt het nog wel verzonnen door de Handige Harry’s of door de Willie Wortels onder ons.
Zo is de zelfrijdende grasmaaier inmiddels een begrip in menig tuintje.
Niet voor iedereen, hoor. Ons hondje Lobke kon er maar niet aan wennen, schrok zich altijd helemaal gek wanneer we langs een tuintje liepen en er ineens zo’n grasmaaier opdoemde. Stoer als Lobke kon zijn wanneer het een kat betrof, dan vloog ze erop af, maar na de confrontatie met de robot wist ze niet hoe snel ze daar weg moest komen. Maar goed, Lobke heeft daar nu geen last meer van, stel dat er een hondenhemel is. Want in de hemel zijn geen grasmaaiers, daar maait het gras zichzelf en, ook best wel handig, het gras bij de buren wordt er ook nooit groener! Dat scheelt een hoop narigheid, daarom hebben ze dat daar afgeschaft en voelt iedereen zich er zo hemels. Mijn goede vriend Tinus maaide tot voor kort (!) zijn eigen, groene steppen. Plus de overkant van de sloot, zodat de hertjes er ook netje bij konden lopen en geen last kregen van het hoge gras.
Tot voor kort.
Want ook deze 76-jarige gaat met zijn tijd mee, snapt het spreekwoord dat het gemak de mens dient en schafte zich nog niet zo lang geleden een robotgrasmaaier aan. Kennelijk was dit de vrouwelijke variant in het grasmaaierwereldje, want hij noemde het apparaat liefkozend ‘Gré 2.0’. Dat was logisch want een andere liefde in zijn leven is de vrouw waar hij al ruim 55 jaar het leven mee deelt, Gré. Zij werd nu dus eigenlijk ‘Gré 1.0’.
Gré 2.0 lag op haar rug, op zijn werkbank toen hij mij zijn aanwinst liet zien.
Zo kon hij de messen goed bekijken. Want zo is Tinus. Alles wordt door hem eerst van alle kanten bekeken zodat hij niet voor verrassingen komt te staan. Maar hij bekijkt het ook vanuit bewondering voor het product of vanwege de techniek die gebruikt is. Zo werkt hij al zijn hele leven en geloof me, dat gaat hem verdomd goed af! Zo maakte hij van resten kunststof platen een mooi onderkomen voor Gré 2.0, achter zijn werkplaats. Net zoals hij van hun huis door de jaren heen een heel mooi onderkomen gemaakt had. Van daaruit zou Gré 2.0 haar werk moeten gaan doen, het maaien van vier grasveldjes die om het huis liggen.
De verkoper van het apparaat noemde het ‘zones’.
De overkant van de sloot viel onder zone vijf, maar dat zou Tinus nog gewoon met de analoge maaier moeten doen. Want om aan de overkant te komen moet je een bruggetje over. Deze brug heeft hij in 1991 gemaakt en daardoor voelde hij zich ook verantwoordelijk om het gras aan de overkant bij te houden. In 2023 werd de brug flink gerenoveerd en zou deze, ik citeer Tinus zijn eigen woorden, ‘Het mijn tijd wel uitzitten.”
Zijn brug is veiliger dan menig andere brug durf ik wel te beweren.
Maar de digitale orders die Gré 2.0 kreeg werden door haar niet uitgevoerd. Ze probeerde het wel maar het liep steeds weer op niets uit. In plaats van te maaien bleef ze staan rijen tegen een stoeprandje of ze wilde dwars door de muur van het voorhuis. Terwijl de Gré van vlees en bloed, ondanks dat haar rug steeds vaker opspeelt, altijd alles keurig op stee had. Die pijn maakt zij, ondanks protesten om haar heen, ondergeschikt aan het doel. Dan wijst ze op een levenswijsheid: een opgeruimd huis én tuin is een opgeruimd hoofd! Beiden hebben deze wijsheid hoog in het vaandel staan en dat is misschien ook wel de kracht van hun relatie. Zelfs de werkplaats van Tinus zou je zo door een ringetje kunnen halen, niets hangt scheef aan de wand en er ligt geen rommel op de werkbank.
Heel wat anders dan mijn werkbank.
Dat is namelijk een bende en het nodigt daardoor absoluut niet uit om eens lekker te gaan klussen. Althans, volgens de dame hier in huis. Ik ben het honderd procent met haar eens en daarom klus ik ook zo weinig mogelijk. Echt hè, als je bijvoorbeeld even een stuk gereedschap nodig bent moet je eerst een half uur zoeken voordat je dat gereedschap gevonden hebt. Alles ligt op en door elkaar en elk mens met een klushart zou dit met lede ogen toezien. Nu is de dame hier in huis ook groot voorstander van de hierboven benoemde wijsheid, een opgeruimd huis is een opgeruimd hoofd. En wanneer ze het niet meer aan kan zien past ze de wijsheid aan:
Een opgeruimd huis én werkbank is een opgeruimd hoofd!
Dan stapt ze de schuur in en begint alles te ordenen: alle apparatuur stopt ze weer in de daarvoor bestemde koffers, het handgereedschap sorteert ze op zo’n manier dat je daarna met één oogopslag het juiste gereedschap zo kan pakken en alle losse spijkers, schroefjes en boutjes worden bij elkaar geveegd en in de glazen bruine bonenpot gelegd.
En afgesloten met het daarvoor bestemde deksel.
Het heeft een paar weken geduurd alvorens Gré 2.0 eindelijk haar draai gevonden had. Je houdt het niet voor mogelijk, maar de behuizing die Tinus voor haar gebouwd had, voldeed niet aan de eisen van de hedendaagse moderne tijden. Want Gré 2.0 gedijt op wifi en mag niet afgeschermd worden van die wifi. Tinus heeft een sterk vermoeden dat de satellieten van Elon Musk de boosdoeners zijn en sinds een paar weken ligt Gré 2.0 open en bloot in een andere hoek van de tuin, voor een beter bereik. Dat hielp en de door haar daarna gemaakte perfecte patronen in het gras waren ongelooflijk strak en kunstig te noemen.
Vorige week vroeg ik Tinus of hij nu echt tevreden was over zijn hulp in de grashuishouding.
Ik keek hem aan en zag de vertwijfeling in zijn ogen. Want toen hij zelf nog maaide, wist hij dat het goed was: kort, strak en ja, ook kunstig! Maar omdat het gras nu in winterslaap aan het gaan is, werd de tijd van testen ook ingekort en voelde hij dit als een tekortkoming in de testfase. Daarom was het ook niet zo gek toen hij al zingend een liedje zong van zijn geliefde zanger en Gré 2.0 weer op haar rug legde op de werkbank, om de boudel weer klaar te maken voor het nieuwe maai seizoen:
’t Zel weer veujoar worden. ’t Zel weer veujoar worden.
Ik roek ’t aan de lucht. En d’eerste holtdoef vlugt.
De winter was laang en ik was baang
Dat ’t nooit weer veujoar worden zal
Mar ’t komt aaltied wel goud.
