Het zijn spannende tijden. Door al dat oorlogsgeweld schieten de energieprijzen omhoog en stonden er begin vorige week weer files bij de pompstations. Begrijpelijk. Maar wederom pas ik weer het omdenken toe, net zoals vorige week toen ik het had over het parkeerprobleem in de stad. Ik ben namelijk opgegroeid in de jaren 70. Toen was er een heuse oliecrisis en stelde minister- president Joop den Uyl de autoloze zondag in. Want we moesten zuinig zijn met energie. Hij zei het niet alleen hoor, mijn ouders riepen dat ook zo’n beetje mijn gehele jeugd toen ik nog onder hun vleugels zat: ‘Deur dicht! We stoken niet voor de vogeltjes!’ Of wanneer we onder de douche stonden of onze tanden aan het poetsen waren, dan riepen ze dat we zuinig moesten zijn met water.
Eigenlijk waren zij hun tijd al ver vooruit!
Toch deden we toen ook aan omdenken. Want we konden op die autoloze zondagen ineens op de (snel)wegen rolschaatsen, wandelen of fietsen. En we werden daar echt niet minder van, sterker nog, velen van mijn tijdgenoten zullen zich die dagen nog wel positief kunnen herinneren. Nu is het natuurlijk niet meer mogelijk een autoloze zondag in te voeren, want onze welvaart jakkert 24/7 door. Maar je kan natuurlijk zelf wel het gebruik van motorische voortgedreven voertuigen matigen en nu komt ie:
Pak eens de fatbike in plaats van de auto!
Of de gewone fiets (voor wie dat kan natuurlijk). Of kruip in huis onder een extra dekentje om zo wat gas te besparen (en waag het niet om naar Groningen te wijzen!) Het heeft echt allerlei voordelen. Naast het feit dat je zo energie bespaard kom je ook weer in beweging! En je kan weer ouderwets sparren met de elementen, zoals zon, regen en de wind. En de temperaturen natuurlijk, want buiten is het niet altijd 18 graden zoals je wellicht gewend bent in de auto of in huis. Die temperatuurschommelingen zijn weer goed voor je lichamelijk gestel, voor het afweersysteem in je lijf.
Win-winsituatie!
Op een uurtje of vijf vliegen waren het ook spannende jaren geweest voor NOS-correspondent Nashra Habiballah. Zij was nog maar net een half jaartje correspondent in het gebied Israël en de Palestijnse Gebieden toen de pleuris uitbrak. Zij heeft nu aangegeven dat ze wil stoppen want de afgelopen drie jaar waren behoorlijk intensief en dat heeft een flinke wissel getrokken in haar privéleven.
Mijn zegen heeft ze!
Want zij viel op in hoe zij verslag deed van alle ellende. Objectief, deskundig, helder en kalm vertelde zij ons de toestand in die gebieden. Vooral die objectiviteit van haar viel op en is te prijzen want het is en blijft een supergevoelig onderwerp. Die drie jaren waren zó ontzettend intensief én spannend dat je het ook wel tropenjaren mag noemen!
Een diepe buiging is op zijn plaats.
Hier in huis waren er ook wat spannende dagen. Vrouwlief liep al jaren rond met een nekhernia en sinds een maand of twee wisten we dat een operatie enigszins verlossing zou kunnen brengen. Toen we op Terschelling waren om mijn vader te verhuizen kreeg ze bericht dat ze de vrijdag daarop aan de beurt was.
Om acht uur in het Martini.
De operateur had daarvoor anderhalf gerekend, maar om half tien kwam niet het verlossende ‘uw vrouw ligt te verkoeveren’ telefoontje. Ik nam nog maar een bakje koffie en een saucijzenbroodje. Dat broodje was voor de stress. Kwart voor elf kwam dan toch dat telefoontje en was ik enigszins gerust, ware het niet dat ik haar nog steeds niet alive-and-kicking gezien had. Nu was het wachten op het telefoontje wanneer de dame op haar kamer lag. Dat kwam niet. En om twaalf uur was haar kamer nog leeg. Ik neigde naar nóg een saucijzenbroodje, want het was inmiddels lunchtijd. En de stress steeg. Na een goed half uur ging ik weer in haar kamer kijken en… Daar lag ze, zo beroerd als een hond van de narcose maar….
Alive-and-kicking!
Alles werkte nog, alleen kwam er niet zoveel geluid uit haar mond als wat ik gewend was. Maar zwijgend naast haar bed zitten voldeed en samen kwamen we deze moeilijke uurtjes door. Terwijl ze in mijn ogen de moeilijkste uurtjes zelf heeft moeten doorstaan, namelijk tijdens de operatie. Want ze gingen op een behoorlijk cruciale plek naar binnen, met cameraploeg, vijl en andere instrumenten. Via één sneetje van een centimeter in haar nek.
Samen lieten we die spanning haar kamer uitstromen en langzaam kwam ze weer op gang.
Met de opluchting vertoonde het voorjaar zich ondertussen aan de wereld. Maar ook het voorjaar brengt weer veel spanning met zich mee, bijvoorbeeld in de natuur. Zoals voor de padden onder ons. Elk voorjaar zijn ze wel weer onderwerp van gesprek in de media en dat is terecht ook! Waarom? Omdat de padden willen trekken, zich willen voortplanten in het zogenaamde ‘voortplantingswater.’ Ik had nog nooit gehoord van deze term, maar dit heeft AI bedacht en ach, ik vind het goed. Maar goed, dat die padden elk voorjaar in het nieuws opduiken komt doordat wij, de mens, daar over het algemeen niet echt aan meewerken.
Integendeel, wij rijden of trappen ze dood!
Wij gunnen ze wel een veilige tocht langs ‘s Heerenwegen, maar we zien ze meestal over het hoofd. Dan zien we soms dramatische taferelen, dan zie je zo’n pad zo plat als een dubbeltje op het asfalt liggen, met alle ingewanden ernaast. Dat valt niet onder de categorie neurochirurgie maar onder een waar bloedbad. Maar het kan nóg erger! Want naast dat de mannen onder de padden beginnen aan de paddentrek, gaan de vrouwtjes op een gegeven moment ook op pad (!) wanneer de temperatuur aan het stijgen is. En als de mannetjes die vrouwtjes ontdekken komt een vervelende eigenschap van de man om de hoek kijken, namelijk luiheid, en dan springen ze tijdens die trek boven op zo’n vrouwtje, klampen zich vast aan haar oksels en vervolgens gaat zij de rest van de tocht gebukt onder het gewicht van het mannetje.
Zie hier de onderdrukking van de man.
Het zijn dus spannende tijden, voor mensen én dieren. Houd daar een beetje rekening mee in het dagelijks leven en wees wat liever voor elkaar. En beter wat meer betalen voor brandstof dan een bom op je hoofd. Want dan heb je niks meer aan geld!
