Column: Op zijn Fins
De vrouw hier in huis wandelt tegenwoordig met een stok. Met twee om precies te zijn, want dat hoort bij deze manier van wandelen. Wat zijn er voor manieren van wandelen nog meer dan zou je je af kunnen vragen en dan kom ik niet verder dan gewoon wandelen zonder stokken of snelwandelen. Maar je kan dus ook wandelen met stokken, stokken die de meeste mensen doen denken aan skistokken. Dat is ook de meest logische gedachte, ware het niet dat deze stokken niets met ski’s te maken.
Je hebt er geen sneeuw voor nodig.
Vrouwlief doet sinds enkele weken aan Nordic Walking, dat is een Finse manier van wandelen en dat doe je dus met twee stokken. En het is wandelen in vier fases lees ik op wandel.nl: de zwaaifase, het planten, de duwfase en de trekfase. Uiteraard had ik, gevoed door vooroordelen, daar wel een gedachte over. Maar die hoefde ik niet te ventileren, want vrouwlief had in eerste instantie ook haar vooroordeel al klaar, een vooroordeel die ze uiteindelijk toch overboord gooide als een soort Pipi Langkous:
‘Ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan.’
Die zin schijnt Pipi dus nooit gezegd te hebben, niet in de originele boeken en ook niet in de film. Maar ik gebruik hem toch want zo staat het in mijn herinneringen. Maar vrouwlief wees mij dus op een Nordic Walking cursus en dat kon gewoon hier in Winschoten. De Nordic Walking Juf was in haar werkbare leven gymjuf en geeft sinds haar pensionering les in het wandelen ‘op zijn Nordics’. Dat deed mij denken aan mijn moeder. Die was geen gymjuf in haar werkbare leven, maar wel altijd heel sportief. Zo gaf ze als drieëntachtigjarige nog gymles aan ‘de oudjes’ in het verzorgingstehuis op Terschelling.
Haar bijnaam op Terschelling was niet voor niks ‘Truus de Trimster.’
Als je een beetje fit wil eindigen dan is in beweging blijven heel belangrijk, daar ben ik mij, nu ik ouder aan het worden ben, zeer bewust van. Want ik merk het vooral wanneer ik s ’morgens uit bed stap of wanneer ik te lang in een stoel gezeten heb en op wil staan, dat gaat allemaal niet meer zo vlot. Wanneer ik eenmaal opgestart ben, gaat het wel weer, dan zijn de draaibare onderdelen van het lichaam weer gesmeerd. Die slijtage komt natuurlijk door het werk, maar ook door het dagelijks gebruik van het lichaam.
Toch ben ik blij dat ik nog werken mag en gelukkig een baan heb waar ik veel in kan bewegen.
Maar de dag dat ik niet meer hoef te werken komt steeds dichterbij en ja, dan wil de sleet er wel eens inkomen omdat het ritme dat werken met zich meebrengt, dan stopt. Daar kwam een kennis van mij ook achter na zijn pensionering. Omdat niets meer hoefde, raakte hij zijn ritme kwijt, stelde hij alles steeds uit tot morgen omdat hij wist dat er geen andere verplichtingen meer waren. Gelukkig kwam hij er zelf achter dat hij zich daar niet prettig bij voelde en toen bedacht hij een list; hij zette de wekker op half acht, kookte zich een eitje voor het ontbijt met een kopje zwarte koffie en deed vervolgens daarna een klusje in of om het huis of hij ging een rondje hardlopen. Dat doet hij nu elke morgen. Toen ik aan hem vroeg wat hij dan ‘s middags deed, zei hij:
‘Iets leuks, iets gezelligs of helemaal niets, dan ben ik gepensioneerd!’
De dame hier in huis, nog herstellende van een dubbele nekhernia operatie, wilde toch meer weten van dat Nordic Walken. Of het wel goed zou zijn voor haar nek. Ze nam contact op met de aanjaagster achter deze sportieve vorm van wandelen en kreeg op haar vraag een volmondig ‘Ja!’
Want het is goed voor je rug, schouder en armspieren.
De week daarop kon vrouwlief al aanschuiven bij een cursusuurtje en ze kon de stokken lenen, het aanschaffen kon later nog wel. Eerst maar eens kijken of ze er baat bij had. Er werd afgesproken bij de parkeerplaats van voetbalvereniging BATO en al grapjes makend over haar nieuwe leven als Nordic Walker bracht ik haar weg met de auto. Ze lachte net zo hard mee hoor want ja, die vooroordelen, wie is er niet groot mee geworden.
En soms maak je grappen om je eigen onzekerheid te verbergen, toch?
Anderhalf uur later kwam ze wandelend via de achterdeur thuis, mét de stokken en niet gewoon enthousiast maar super enthousiast! Ik moest haar eerst kalmeren en best wel streng aanspreken want anders zou ze zo weer de via de voordeur eruit zijn gelopen voor nog een rondje ‘Walken’. “Geef mij die stokken maar even, die berg ik wel even op en jij gaat even plat op de bank om bij te komen van al die uitsloverij!”
“Het zijn geen stokken! Het zijn trekkingpoles!” riep ze mij toe.
Ik zuchtte diep want tegenwoordig moet alles verengelst worden. Voorheen hadden wij in gezelschap het nog gewoon over wandelen in plaats van hiking, maar ik ben bang dat de dame hier in huis nu ook met dit soort woorden ons gaat verrassen. Afijn, na twee lesjes van een uurtje was ze geslaagd en vroeg de gymjuf of ze ook mee wilde lopen met georganiseerde wandelpartijtjes.
Of hiking events…
Dat wilde dit enthousiaste mens hier in huis wel en ze heeft al enkele van die wandelingen achter de rug. Ook dan komt ze weer enthousiast thuis en vertelt ze wat ze allemaal gedaan heeft. Dan antwoord ik in mijn sulligheid dat ze ‘gewoon’ gewandeld heeft, maar dat heb ik dan helemaal mis. Want tijdens het wandelen doen ze ook oefeningen waardoor het lichaam nóg meer aan het werk moet, allemaal voor een fitter lichaam.
Of ik dat maar even weet!
Inmiddels heeft ze ook haar eigen stokken, euh..trekkingpoles, maatje 110 cm want dat is ook weer belangrijk, de lengte van die stokken én het gewicht! Oh ja, en er moest natuurlijk ook een nieuwe jas bij en een broek. Zij is dus nu professioneel Nordic Walker en eerlijk, ik ben blij voor haar!
Een bijkomend én geruststellend voordeel is dat het ook veiliger is voor haar. Want mocht er een sneu typje haar op straat een ranzige opmerking toespelen dan is een tik met een stok snel uitgedeeld!
