Steeds meer fietsers zijn slachtoffer geworden van een verkeersongeval dan de jaren daarvoor las ik in de krant. Volgens het artikel zijn het voornamelijk mannen van boven de 70 jaar die slachtoffer zijn. Ik behoor nog niet tot deze leeftijdscategorie maar het schiet wel op en dat zette mij wel aan het denken. Daarentegen zijn de slachtoffers onder het gemotoriseerde verkeer juist afgenomen.
Dat laatste snap ik wel.
Want de moderne auto beschikt over allerlei foefjes om veiliger te kunnen rijden. Dat gaat soms echt ver. Zo nu en dan mag ik in zo’n moderne autorijden word ik gek van de piepjes. Ik kijk namelijk altijd graag om mij heen tijdens het rijden, bijvoorbeeld naar de zilverreigers in het weiland of naar een buizerd die loerend in de lucht hangt om een veldmuis te verschalken. Maar dan word ik ruw gestoord door indringend en alarmerend gepiep en zie ik op het dashboard een melding opdoemen die zegt dat ik vóór mij moet kijken! Of wanneer je iets te dicht op de belijning van de snelweg rijdt, dan zijn de rapen ook al gaar.
Even relaxed toeren is er dan niet meer bij.
Misschien is een zelfrijdende auto dan wel wat voor mij want dan kan ik rustig om mij heen kijken. Dat dacht ik dus maar dat is niet zo, je moet ook in een zelfrijdende auto mee blijven opletten las ik van de week. Daarnaast moet ik wel bekennen dat ik autorijden in het algemeen wel leuk vind. Dus als ik niks meer hoef te doen is de kans groot dat ik me dood ga vervelen. Het is niet voor niks dat als ik met vrouwlief op stap ga, ik achter het stuur zit want dan heb ik in ieder geval iets te doen. Sterker nog, ik zou dan zelfs een alcoholische versnapering daarvoor laten staan, als ik maar mag terugrijden! Maar ik denk dat ik niet de enige man ben die graag de auto bestuurd. Dat heeft overigens niets te maken met dat flauwe vooroordeel wat mannen over vrouwen hebben. Hoe was het ook alweer?
Vrouw achter het stuur, bloed aan de muur.
Maar omdat mannen vaker aan de bestuurderskant zitten, zijn ze ook vaker betrokken bij ongelukken. Dat is logisch. Maar er is ook een categorie die autorijden zien als een verlengstuk van hun mannelijkheid. Die willen dan door hun rijgedrag op de een of andere manier indruk maken en daar hebben vrouwen dan weer een vooroordeel over, namelijk dat die mannen daarmee iets willen verdoezelen. Wat?
Dat laat ik over aan ieders fantasie.
Het nadeel daarvan is dat deze categorie dan denkt nergens meer rekening mee te hoeven houden, zoals bijvoorbeeld onverwachte manoeuvres van fietsers, scootmobielen of wandelaars. Of kinderen, maar daarvan hoort elke volwassene te weten dat die juist onvoorspelbaar zijn. Dat is onze verantwoordelijkheid, ook al ergeren we ons soms dood aan hun rijgedrag.
Denk dan aan hoe jezelf was toen je nog jong was.
In de jaren 70 waren er veel meer verkeersslachtoffers, zo rond de 3300. Vorig jaar waren dat er 759 met dodelijke afloop dus we gaan de goede kant op. Maar dan blijven de fietsers toch het vaakst slachtoffer en daarom wordt er steeds vaker geroepen dat fietsers ook aan de helm moeten. De wielrenner doet dat al lang, die snapt dat hij of zij door het harde fietsen flinke klappen kan maken en dan is het beschermen van je hoofd best wel slim. Vooral omdat er onder die schedel nogal wat activiteiten plaatsvinden die het leven zo leuk maken. Ik ken verhalen van liefhebbers van deze sport die een klapper gemaakt hebben en daar behoorlijk van in de kreukels gelegen hebben. Inclusief de helm die ze op hadden.
Stel dat ze die niet opgehad hadden…..
Deze week is een campagne gestart om fietsers aan de helm te krijgen. Vrijwillig vooralsnog. De fietsersbond is tegen die plicht want die vindt dat wanneer het een plicht wordt, mensen minder snel de fiets pakken. En ze voegen daar (terecht) aan toe dat zo’n ontwikkeling niet goed is voor de gezondheid van de mens. We bewegen namelijk steeds minder en de obesitas tiert inmiddels welig in ons landje; ruim de helft van de volwassen is te zwaar. Daar valt wat voor te zeggen, maar aan de andere kant, fietsen is beweging en geeft je juist het gevoel van vrijheid, confronteert je met de elementen en geeft je daarom juist het gevoel dat je leeft.
Zo’n fietshelm beperkt dat gevoel dan weer denk ik.
Maar dat is een aanname van mij. En dan denk ik terug aan die keer dat ik op mijn brommert aangehouden werd door een motoragent. Ik had een helm op, maar het riempje hing er verloren bij, die had ik niet vast. Hij sprak mij daarop aan en zei: “Ik wil je geen bon geven, maar doe het toch! Ik heb te vaak het letsel gezien van mensen die met de brommer of motor gevallen zijn waarvan de helm ook niet vastzat. Dat soort letsel gun ik jou niet!”
Sindsdien scheurde ik rond op mijn brommert met het riempje vast.
Dat ze nu adviseren om op de fiets een helm te dragen is natuurlijk te vergelijken met hoe we ooit aan de veiligheidsgordels moesten in de auto. Dat was ook flink wennen, vooral omdat je je beperkt voelde in je vrijheid. Want met die gordel om voelde je je opgesloten in je eigen auto. Inmiddels zijn we er over het algemeen allemaal wel aan gewend en weten we al niet beter meer. En ja, als je ze vergeet om te doen…
Dan heb je ineens weer die irritante piepjes in oor.
Of de auto wil niet eens meer verder, zet zichzelf op de rem en kun je het verder rijden wel schudden! Nu zal dat met de fiets nog wel loslopen, maar wie weet, de techniek staat voor niets. Al die informatie over je veilig voortbewegen op de fiets zette mij wel aan het denken voor het eventuele aanschaffen van een fietshelm. Want we zijn niet geboren met de helm op dus we moeten dan maar zelf een helm opzetten, dat zou in de toekomst een hoop slachtoffers schelen.
Want iedereen wil toch wat Sonja ons altijd wenste voor het slapen gaan:
‘En morgen gezond weer op!’
